sobota, 11 sierpnia 2018

ZIELONE ŚWIATŁO DLA KURSU EX-IN W LUBLINIE?

Dobrze by się stało, gdyby poniższy artykuł zainicjował w kręgach pacjentów i profesjonalistów z zakresu psychiatrii dyskusję na temat perspektyw zorganizowania w Lublinie kursu ex-in. Minimalnym – stojącym przed piszącym te słowa – zadaniem jest kompetentne wprowadzenie Czytelników w problemy związane z planowanym ustanowieniem nowego zawodu asystenta zdrowienia. Oba użyte wyżej terminy: kurs ex-in (kurs eksperta przez doświadczenie) i asystent zdrowienia funkcjonują w obiegu języka psychiatrii (przede wszystkim psychiatrii środowiskowej) od (względnie) niedawna, stąd wyjaśnić wypada ich znaczenie.
Asystent zdrowienia to – nie wprowadzony jeszcze oficjalnie – zawód otwierający przed pozostającymi w remisji i specjalnie przygotowanymi osobami chorującymi psychicznie drogę do służenia swoim doświadczeniem innym – aktualnie zmagającym się z kryzysem – osobom chorującym. Warunkiem podjęcia pracy w tym zawodzie jest – obok doświadczenia kryzysu psychicznego – odbycie kursu eksperta przez doświadczenie. Kursy tego rodzaju przeprowadzane są w kilku ośrodkach w Polsce od 2013 r. - m.in. przez Fundację Wspierania Rozwoju Społecznego „Leonardo” i Fundację Polski Instytut Otwartego Dialogu.
Przygotowują one absolwentów nie tylko do pełnienia roli osoby towarzyszącej w zdrowieniu, ale także do pełnienia pokrewnych ról edukatora i pełnomocnika osób dotkniętych kryzysem psychicznym. Tak wykształcone osoby stały się w wielu krajach zachodnioeuropejskich cenionymi i poszukiwanymi specjalistami wspierającymi proces kształcenia kadr z zakresu psychiatrii.
Idea wprowadzenia zawodu asystenta zdrowienia (w mniejszym stopniu idea samego kursu ex-in) może być przedmiotem kontrowersji, wiąże się bowiem z wieloma przewartościowaniami, jakich będzie należało dokonać w tradycyjnym rozumieniu roli pacjenta w procesie terapeutycznym, Jego podmiotowości i kompetencji a nawet takich pojęć, jak choroba i zdrowienie.
Eksperci i organizatorzy kursów nie kryją możliwych do wystąpienia trudności, mogących zakłócić proces wkraczania przez osoby z doświadczeniem kryzysu psychicznego w nowe dla Nich role. Równocześnie założeniem kursu jest przezwyciężenie wszystkiego tego, co w owych trudnościach ma charakter subiektywny i przezwyciężalny. Adepci uzyskują w toku poszczególnych modułów nie tylko lepszy wgląd w siebie i w rozumienie związanych z chorobą doświadczeń, ale nabywają zdolność obiektywizacji tych doświadczeń, przechodząc od indywidualnej perspektywy ja do uniwersalnej perspektywy my. W procesie rozumienia (przebytych już) dróg do zdrowienia uwalniają się do tego, co subiektywne, aby stawać się tym skuteczniejszymi przekazicielami wiedzy i doświadczenia. Wypracowany w toku warsztatów dystans w połączeniu z empatią i rozumieniem choroby stwarzają przesłanki lepszego kontaktu asystenta zdrowienia z podopiecznym. Nikt zaś problemów osób chorujących i pozostających przed Nimi do przebycia dróg zdrowienia nie rozumie tak głęboko, jak inne osoby chorujące.
Nowe podejście – związane z włączeniem w obręb relacji terapeutycznej nowego punktu widzenia – chroni podopiecznych przed takimi występującymi wielokrotnie na gruncie tradycyjnej psychiatrii zagrożeniami, jak skostnienie, rutyna, depersonalizacja pacjentów, Ich dyskryminowanie, czy swoisty paternalizm za strony lekarza prowadzącego. Antidotum na takie przejawy dehumanizacji opieki psychiatrycznej stanowić może większa wrażliwość asystentów zdrowienia, Ich specyficzne usytuowanie określane przez niektórych jako pośrednie między lekarzem a pacjentem.
Przed asystentami zdrowienia – właśnie jako podmiotami wyposażonymi w specyficzne zasoby emocjonalne i kompetencje zawodowe – stoi zaś wyzwanie polegające na wsłuchiwaniu się w głos podopiecznych, Ich inspirowaniu i motywowaniu do podejmowania trudu zdrowienia i rozwoju, a także udzielaniu wsparcia na wszystkich etapach tego procesu. Nie ulega wątpliwości, iż dopełnienie relacji zachodzącej pomiędzy lekarzem profesjonalistą a pacjentem (także relacji zachodzących w obrębie trialogu terapeutycznego) o udział asystenta zdrowienia prowadzić może do wzbogacenia płaszczyzn ekspresji osobowości u samych podopiecznych, jest bowiem wyrazem pełniejszego pochylenia się nad Ich potrzebami i prowadzi do pilniejszego wsłuchania się w Ich głos.
Perspektywy trwałego zatrudniania asystentów zdrowienia (wielu spośród absolwentów kursów ex-in ma już za sobą staże zawodowe) zależne są od spełnienia szeregu warunków – przede wszystkim zaś od właściwego pojmowania Ich roli zawodowej oraz przygotowania środowisk profesjonalistów do współpracy z nowymi, może wymagającymi, ale wnoszącymi niepowtarzalną, twórczą, opartą na doświadczeniu perspektywę – podmiotami.
Stojącym przed nowoczesną psychiatrią środowiskową wyzwaniem będzie wypracowanie mechanizmów superwizji - tj. mechanizmów wsparcia psychologicznego i profesjonalnego - dla nowo zatrudnionych asystentów zdrowienia.
Czy środowiska pracowników sektora opieki zdrowia psychicznego (nie tylko na terenie Lublina) skłonne będą do uznania względności (jednostronności) własnej, rzetelnie w toku studiów medycznych nabytej, perspektywy czysto profesjonalnej? Czy lubelskie środowisko użytkowników psychiatrii zdolne będzie wyłonić z siebie wymagane grono ok. 20-tu uczestników kursu (tyle na ogół wynosi standardowa Ich liczba)? Czy długość trwania kursu (12 spotkań po – rozłożone każdorazowo na 2 dni – 16 godzin) nie będzie stanowić przeszkody w podjęciu przez kandydatów konkretnych – sprzyjających Ich rozwojowi – zobowiązań? Czy na drodze do realizacji zobowiązań uczestników kursu ex-in nie wystąpią inne jeszcze (np. zdrowotne) trudności (o finansowych nie piszę; uczestnictwo w kursie tradycyjnie wolne było – jako realizowane na drodze różnych projektów – od opłat)?
Doświadczenie wykazuje, iż ukończenie kursu o omawianym tutaj profilu staje się potężnym czynnikiem rozwoju osobowego oraz wiąże się z polepszeniem stanu zdrowia i utrwaleniem motywacji prospołecznej u tych uczestników, którzy mocno zaangażowali się w jego ideę. Wielu spośród absolwentów czeka na sygnał umożliwiający Im podejmowanie na trwałe obowiązków zawodowych.
Niech zatem każdy z nas - Czytelnicy, profesjonaliści i użytkownicy psychiatrii, odpowie sobie na pytanie: czy warto przed ideą zorganizowania w Lublinie kursu ex-in uruchomić zielone światło?


Zygmunt Marek Miszczak

sobota, 2 czerwca 2018

XVI FORUM PSYCHIATRII ŚRODOWISKOWEJ WAŻNE TEMATY, NOWE DOŚWIADCZENIA

Krakowskie – i nie tylko – Fora Psychiatrii Środowiskowej Beneficjentów, Rodzin i Profesjonalistów stały się tradycyjnie okazją do spotkania zaangażowanych społecznie osób chorujących z przedstawicielami świata instytucjonalnej psychiatrii (i innych nauk) oraz wszystkimi, którym bliska jest problematyka zdrowia psychicznego. Są otwarte na głos wszystkich, których refleksja ukierunkować może dyskusję nad drogami rozwoju psychiatrii środowiskowej, inspirować do wysiłku zdrowienia osoby chorujące, dać oparcie Im samym, Ich rodzinom i bliskim.
Przeprowadzona w dniach 24-25 maja 2018 r. w Auli Nowodworskiej Collegium Medicum UJ w Krakowie XVI edycja tego Forum wpisała się więc w długą i chlubną tradycję. Bogaty program imprezy, który znalazł uszczegółowienie w sześciu sesjach (I: Psychiatria zorientowana na osobę; II: Co pomaga zdrowieć?; III: Co pomaga zdrowieć? Uniwersytet przeciwko piętnu; IV: Psychiatria i duchowość; V: Jak psychoterapia pomaga zdrowieć?; VI: Akademia Liderów – Asystent zdrowienia) nie pozwala na oddanie całego bogactwa wypowiedzianych treści w jednej krótkiej relacji.
Spośród ogółu przedstawionych doświadczeń, wyników badań i koncepcji postaram się wyłowić jedynie te, które mogą być szczególnie użyteczne w naszej refleksji na temat zdrowienia z choroby psychicznej, a które najlepiej zapisały się w pamięci piszącego te słowa.
Nie ma zdrowienia z choroby psychicznej – to największy mit XX wieku” - te słowa otwierającego Forum prof. Andrzeja Cechnickiego stanowiły najlepszy wstęp do kolejnych wygłoszonych wykładów i paneli dyskusyjnych. Zanim jednak oddano głos prelegentom, miała miejsce ważna uroczystość wręczenia kolejnego, dwunastego już Certyfikatu Eksperta Cogito, którego posiadaczem została Katarzyna Szczerbowska z Warszawy.
Tłumaczony z języka angielskiego wykład Mileny Ruggeri nt. „Integracja zwykłych i specjalistycznych zespołów leczenia środowiskowego w rozwoju holistycznego podejścia do leczenia” stanowił przekaz pozytywnych i negatywnych doświadczeń rozpoczętej w 1978 r. Włoskiej Reformy Psychiatrycznej. Stopniowe likwidowanie szpitali, spadek przyjęć bez zgody pacjenta, lokowanie oddziałów psychiatrycznych w szpitalach ogólnych, tworzenie ośrodków środowiskowej opieki psychiatrycznej – to jedna twarz włoskiej reformy. Jej – wypływające z zaniedbania refleksji nad kierunkiem rozpoczętych przemian – oblicze drugie to daleko idąca fragmentaryzacja i brak kontynuacji leczenia w wypadku poszczególnych pacjentów.
Płynącym z wykładu wnioskiem był postulat podejścia całościowego do planowanych obecnie w Polsce projektów psychiatrycznej opieki środowiskowej. Podejście takie wymaga skupienia uwagi na całej osobie, całym systemie opieki i całej społeczności.
Kolejne dwa spośród mieszczących się w Sesji I wykładów miały za wspólny temat zagadnienie: „Pilotaż NPOZP w latach 2018-2023”. Wygłosili je kolejno: prof. Jacek Wciórka i dr Marek Balicki.
Wykład prof. Jacka Wciórki koncentrował się za zagadnieniu warunków, w jakich toczy się i toczyć się powinien proces dochodzenia do ostatecznego kształtu reformy opieki psychiatrycznej w naszym kraju. Towarzyszący jej wprowadzaniu kontrakt społeczny rodzi się bowiem ze zderzenia dwóch konfliktów: konfliktu wartości pomiędzy interesariuszami zmiany oraz konfliktu interesów pomiędzy interesariuszami zmiany. Skuteczność przezwyciężania barier związanych z legislacją zależy zaś od dokonania zmian w sferze aksjologicznej. Przyczółkiem zmian i zarazem ich główną częścią są rodzące się centra zdrowia psychicznego, łączące w sobie takie aspekty postaw i realizowanych wartości, jak godziwość, podmiotowość, poszanowanie i zrozumienie.
Przedmiotem wykładu dr Marka Balickiego był całokształt prawnych, ekonomicznych, instytucjonalnych i organizacyjnych warunków przejścia od dotychczasowego, w dużej mierze azylowego i opresyjnego modelu opieki psychiatrycznej do modelu psychiatrii środowiskowej.
Sesję I zakończył panel dyskusyjny, którego uczestnicy – w tym przedstawiciele środowiska osób chorujących – podkreślili zarówno budzące Nadzieję, jak i rozczarowanie aspekty realizowanego dziś modelu psychiatrii.
Jak trafnie zauważył Mateusz Biernat, model ten charakteryzuje się przewagą leczenia nad zdrowieniem. Korelatem owej nierównowagi systemowej jest niewielka ilość zakładów aktywności zawodowej i klubów integracji społecznej w systemie wsparcia osób chorujących psychicznie.
Z kolei zdaniem Barbary Banaś na podkreślenie zasługuje fakt udziału osób chorujących – członków Stowarzyszenia „Otwórzcie Drzwi” - w badaniach naukowych mających za przedmiot problematykę zdrowia psychicznego.
Pierwszą z poświęconych czynnikom zdrowienia sesji wypełniły wypowiedzi Anny Węglarz i Anny Pituch-Noworolskiej na temat: „Jak poezja pomaga w zdrowieniu” oraz Łukasza Muldner-Nieckowskiego na temat: „Czy przyjemność seksualna pomaga w zdrowieniu?”.
Głęboko osobiste świadectwo tworzącej od lat poezję Anny Węglarz pozwoliło słuchaczom uświadomić sobie wielość aspektów terapeutycznych, w jakich rozpatrywać można uprawianie twórczości poetyckiej. „Głęboki smutek może stać się źródłem czegoś pięknego – poezja pomaga mi to sobie uświadomić” - mówiła prelegentka. Poezja nie tylko staje się narzędziem odkrywania przez autora tego wszystkiego, co w nim tkwi, ale i może przywracać poczucie godności: świadomość tego, że jest się innym potrzebnym.
„Dlaczego i kiedy tworzymy?”; „W jaki sposób dokonuje się nasz dialog ze światem?” - zastanawiała się prowadząca nie od dziś warsztaty poetyckie z chorującymi Anna Pituch-Noworolska. Proste odpowiedzi na powyższe pytania dotykają głębi duszy i głębin bólu dotykającego osoby tworzące. Piszemy, kiedy coś nas boli; chcemy coś przekazać a boimy się to przekazać w inny sposób. Przekazujemy to, co sami wybraliśmy do przekazu – celem jest zaś to, aby odbiorca zamyślił się, „kupił” naszą refleksję, mógł za jej pośrednictwem dostrzec to, co nas boli...
Zawarte w wykładzie Łukasza Muldner-Nieckowskiego nt. „Czy przyjemność seksualna pomaga w zdrowieniu” rozważania sytuowane były poza jakimkolwiek kontekstem aksjologicznym, zmierzając do wykazania związku pomiędzy doświadczeniem przyjemności seksualnej a perspektywą zdrowienia pacjentów psychiatrycznych. Konsekwencją takiego podejścia było m.in. twierdzenie, iż praktyka masturbacji może być dopuszczalną i zalecaną przez lekarzy seksuologów i terapeutów, o ile nie wiąże się z wystąpieniem wyrzutów sumienia u osoby chorującej.
Podsumowujący Sesję II panel dyskusyjny zdominowała polemika pomiędzy piszącym te słowa a Autorem ostatniego ze wspomnianych wykładów. W ocenie Zygmunta Marka Miszczaka odrywanie przejawów seksualności człowieka od kontekstu Miłości między dwojgiem ludzi, rozumianej jako postawa oparta na odpowiedzialności za partnera, szacunku dlań i gotowości służenia jest przejawem dehumanizacji. Tym, co służy zdrowieniu może być wyłącznie postawa Miłości wyzwalającej w osobie chorującej ukryty potencjał i angażującej Ją w akt oddania siebie drugiemu, który z kolei swój właściwy wyraz znajduje w związku opartym na wyłączności i wierności, a zatem w małżeństwie.
Przyjęte przez występującego w Sesji II wykładowcę rozumienie seksualności prowadzić może osoby chorujące do uzależnień, destrukcji osobowości i czynić je niezdolnymi do dawania siebie drugim. Jest też wyrazem seksuologii jako nauki w danym ujęciu pozbawionej wewnętrznej osi aksjologicznej, a zatem – w ostatecznych swych konsekwencjach – szkodliwej dla pacjenta.
Wypowiedzi kolejnych panelistów, w tym Anny Węglarz, Anny Pituch-Noworolskiej, Liliany Boryckiej, a także Zygmunta Marka Miszczaka pozwoliły na uwypuklenie związku twórczości poetyckiej z opartą na gotowości dzielenia się z innymi poznanym Pięknem postawą twórczą.
Inicjujący Sesję III wykład Agnieszki Lewonowskiej-Banach nt. „Jaka praca jest receptą na zdrowie? - 15 lat doświadczeń Pensjonatu u Pana Cogito” zmierzał do syntetycznego przekazania tych doświadczeń, które w związku z funkcjonowaniem samego Pensjonatu okazały się najmocniej wspierającymi proces zdrowienia pracowników. Jak wynika ze słów prelegentki, leczącym być może samo środowisko pracy, sprzyjające kultywowaniu przyjaźni, doświadczeniu życzliwości ze strony współpracowników. Pomocni przełożeni, kontrolowany poziom stresu, wysoki poziom zaopiekowania się pracownikiem – wszystko to pozwala mówić o terapeutycznym charakterze oferowanych przez Pensjonat stanowisk pracy dla niepełnosprawnych.
„Jaką rolę może odegrać praca na drodze do zdrowienia” - zawarte w tytule wystąpienia Aleksandry Kożuszek pytanie znalazło odpowiedź w dowartościowaniu takich czynników, jak przyjazne środowisko pracy, znaczenie osobistego wysiłku pracy nad pokonywaniem zniechęcenia, rola aktywności w procesie zdrowienia. Stanowiąca głęboko osobiste świadectwo wypowiedź prelegentki kończyła się akcentem optymistycznym: wyzdrowienie jest możliwe, bowiem „nie ma kolców bez róż”.
Wykład Marty Cichońskiej nt. „Dlaczego leczenie w domu pomaga w zdrowieniu” akcentował antynomie pomiędzy dawnym, w wysokiej mierze opresyjnym modelem opieki psychiatrycznej a modelem środowiskowym. W tym ostatnim pacjent zyskuje np. możliwość pozostania w bezpiecznym i znanym sobie środowisku, zaś lekarz – szansę obserwacji pacjenta w Jego naturalnym otoczeniu. Uzdrowienie relacji pacjenta względem osób, z którymi dzieli życie rodzinne, sąsiedzkie czy zawodowe – spotyka się z szansą realizacji.
Zamykający Sesję III panel dyskusyjny zgromadził znanych specjalistów w zakresie psychiatrii. Dr Artur Kochański zauważył, iż „Musimy wszyscy zmagać się z dylematem, na ile dawać ochronę, a na ile wymagać i [...] narażać się na ryzyko. Istnieje [w tym kontekście] potrzeba ciągłego gospodarowania ryzykiem.” Równocześnie „Im bardziej wymagająca jest praca, tym większego pacjent potrzebuje wsparcia”.
W dalszej dyskusji wzięło udział szereg osób, w tym reprezentujących publiczność, jak dzieląca się doświadczeniem swojej pracy w klubie pacjenta Martyna; ukazujący istotne aspekty zawodu psychiatry środowiskowego prof. Bogdan de Barbaro, czy psycholog Ewa Jędrychowska pointująca swoją wypowiedź słowami: „Lekarza potrzebuje człowiek czasem, przyjaciela – zawsze”.
Pierwszą w części piątkowej sesję poświęconą zagadnieniu „Psychiatria i duchowość” rozpoczął film ukazujący sposób przeżywania wiary przez osoby chorujące.
Wypowiadający się w tym filmie ks. Jacek Prusak podjął się występowania w trudnej, podwójnej roli: psychologa i kapłana. Oparta w znacznej mierze na analizie różnych sposobów interpretacji zagadnienia „czy wiara pomaga w zdrowieniu” wypowiedź pozostawiła powyższe pytanie otwartym. Jakakolwiek odpowiedź zaś winna odróżniać kwestie wiary i religijności. Ostatecznie jednak „Jeśli wiara pomaga to dlatego, że spełnia obietnice”; właściwie przeżywana wiara bowiem nadaje życiu sens i przywraca Nadzieję.
Skoncentrowane wokół tematu „Czy wiara pomaga zdrowieć?” refleksje Doroty Wypich oparte były na głębokim przemyśleniu doświadczenia życiowego prelegentki. W udzielaniu odpowiedzi na zawarte w tytule wystąpienia pytanie pomocną stać się może świadomość, z czego chce się wyzdrowieć – taką zaś wiedzę nabywa się przez lata. „Każdy ma swój własny wstęp do spotkania z Bogiem” - zauważyła mówczyni, dla której istotne znaczenie miało spotkanie „cudownych ludzi – uduchowionych, ale nie narzucających swojej wiary” w Kościele św. Marka w Krakowie. Łączący wątki życia duchowego i imperatywu zdrowienia wykład kończył się apelem: „Terapeuci, pomóżcie nam uzdrowić naszą wiarę!”
W wieńczącym sesję panelu padły m.in. tak ważkie i inspirujące stwierdzenia, jak wypowiedziane przez ks. Jacka Prusaka: Nie ma osób nie posiadających jakiegoś obrazu Boga. Zarazem mamy wiele obrazów Boga. Chrześcijaństwo jest jedyną religią, która mówi, że Bóg jest Miłością.
Odpowiadając na zadane z sali pytanie o uzasadnienie potrzeby spowiadania się przed (i tak) kochającym Bogiem, tenże panelista zauważył, iż: „Spowiedź jest mi [jako penitentowi] potrzebna, aby przestać doświadczać poczucia winy. Jeśli dzieje się inaczej, znaczy to, że coś poszło źle: czy to po stronie spowiednika, czy penitenta, czy też w przebiegu samego prowadzonego pomiędzy Nimi dialogu”. Dużą doniosłość posiadała wreszcie, stanowiąca odpowiedź na zawarte w tytułach wykładów pytanie, wypowiedź ks. Jacka Prusaka: „Motywacja zewnętrzna religijności [tj. odwoływanie się do motywów leżących poza samą wiarą] – nie pomaga w zdrowieniu.
Jakkolwiek Sesję V wypełniły wysokospecjalistyczne wykłady poświęcone relacji psychoterapii i zdrowienia, to zawarte w wykładach prelegentów twierdzenia spotkały się z zainteresowaniem publiczności.
Dr Łukasz Gawęda referował zagadnienie „Znaczenia zaburzeń poznawczych i treningu metakognitywnego u osób z ryzykiem zachorowania na psychozę”. Wychodząc od stwierdzenia braku dychotomii pomiędzy zdrowiem i psychozą mówca skoncentrował się na sposobach realizacji zadania terapeutycznego, jakim jest powstrzymanie przekształcenia się stanu ryzyka w stan psychozy. Tutaj zaś kluczowe znaczenie mają sensy, nadawane doświadczeniom psychotycznym, mogącym występować nawet u osób, u których psychozy nie stwierdzono. Nadawanie sensu ma bowiem aspekt nie tylko poznawczy, ale również motywacyjny i emocjonalny.
Ukazując drogi, na których przebiegać może proces terapeutyczny, mówca odkrywał zarazem przed słuchaczami perspektywę, w której wiele spośród dotykających Ich traumatycznych doświadczeń może zostać zinterpretowanych w sposób zapobiegający ryzyku wystąpienia psychozy.
W swoim wykładzie zatytułowanym „Doświadczenie psychozy – pomiędzy myślami a uczuciami” dr Cezary Żechowski wyszedł od związków pomiędzy mechanizmami ukształtowanymi w rozwoju zwierząt a działaniem aparatu psychologicznego człowieka. Wyjaśnił znaczenie siedmiu tradycyjnie rozróżnianych systemów emocjonalno-motywacyjnych człowieka i wyeksponował rolę, jaką ich rozumienie może odegrać w procesie terapeutycznym.
Wykład dr Michała Jasińskiego poświęcony był szczegółowemu zagadnieniu „Rekonsolidacji pamięci w praktyce terapeutycznej”. W oparciu o doświadczenia neuronaukowców ukazał drogi do zneutralizowania – na gruncie psychoterapii – adaptacyjnych schematów myślowych, wywierających destrukcyjny wpływ na życie pacjenta. W takim ujęciu interwencja terapeutyczna polegać ma na wprowadzeniu nowej wiedzy/nowych doświadczeń, zaprzeczających antycypacji, zapisanej w śladzie pamięciowym. Istotnym, płynącym w przytoczonych wyników badań wnioskiem jest: Zmiana konstrukcji emocjonalnych dzięki rekonsolidacji pamięci może istotnie wpływać na efektywność terapii.
Następujący po wykładach panel stał się dla prelegentów okazją do udzielenia odpowiedzi na liczne zadawane przez publiczność pytania. Tak np. odpowiedź na pytanie o szanse przekształcenia terapii w główne narzędzie leczenia psychoz miała charakter zasadniczo pozytywny. Spośród biorących udział w dyskusji przedstawicieli publiczności dr Artur Kochański zaproponował zastąpienie terminu „rekonsolidacja pamięci” terminem „rekonsolidacja umysłu”.
Ostatnią – szóstą Sesję Forum wypełnił wykład Zygmunta Marka Miszczaka poświęcony zagadnieniu: „Asystent zdrowienia – propozycja dla Ciebie?” Prelegent skonfrontował ze sobą budzący optymizm potencjał tkwiący w przyszłym zawodzie asystenta zdrowienia z trudnościami i zagrożeniami na drodze do jego ustanowienia. Jakkolwiek na pytanie o szanse i możliwość realizacji na tej drodze potencjału zawodowego osób chorujących mówca odpowiedział pozytywnie, to otwartą pozostawił kwestię szans przezwyciężania subiektywnych (emocjonalnych) i obiektywnych przeszkód na drodze do ustanowienia nowego zawodu.
Perspektywy jego rychłego wdrożenia stały się jednym z motywów podejmowanych w trakcie wieńczącego wykład panelu dyskusyjnego. Zarówno większość jego uczestników, jak biorący udział w dyskusji przedstawiciele publiczności (w tym stażyści – asystenci zdrowienia) opowiedzieli się za pozytywną odpowiedzią na pytanie o możliwość i celowość uzupełnienia listy zawodów o zawód asystenta zdrowienia w najbliższym czasie. Wypowiedź Zygmunta Marka Miszczaka cechował zaś umiarkowany optymizm – panelista wskazał na fakt, iż środowiska osób chorujących psychicznie znajdują się dopiero na drodze do ujawnienia tkwiącego w nich potencjału.
W swojej podsumowującej XVI Forum Psychiatrii Środowiskowej wypowiedzi prof. Jacek Wciórka powrócił m.in. do kwestii języka, w jakim przedstawiciele różnych środowisk zwykli wypowiadać się na temat problemów zdrowia psychicznego. Dominującą tendencją jest w ostatnim czasie mówienie raczej o kryzysie, niż o schizofrenii. Tam, gdzie inne interwencje nie są możliwe, pozostaje sama możliwość nawiązywania kontaktu z osobami ciepiącymi. Przykładem takiego kontaktu: zarazem spotkania i rozmowy jest kończące się Forum.
Organizatorami XVI Forum Psychiatrii Środowiskowej były: Zakład Psychiatrii Środowiskowej Katedry Psychiatrii UJ CM oraz Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Psychiatrii i Opieki Środowiskowej. Zanim występujący w ich imieniu prof. Andrzej Cechnicki i Barbara Banaś wypowiedzieli formułę: „XVI Forum Psychiatrii Środowiskowej Beneficjentów, Rodzin i Profesjonalistów uważamy za zakończone”, prof. Joanna Krzyżanowska-Zbucka zaprosiła wszystkich obecnych na zbliżający się – zapowiedziany na maj 2019 r.- II Kongres Zdrowia Psychicznego.
Kończące się w ten sposób Forum stanowiło niewątpliwie dla wszystkich jego uczestników najlepsze przygotowanie do obrad kongresowych, mających przed psychiatrią środowiskową, a więc i przed wszystkimi jej beneficjentami otworzyć nowe drogi rozwoju.


Zygmunt Marek Miszczak

środa, 30 maja 2018

APEL DO PRZEDSTAWICIELI MEDIÓW, PRACOWNIKÓW URZĘDÓW I WSZYSTKICH MIESZKAŃCÓW LUBLINA


Minął rok od I Kongresu Zdrowia Psychicznego. Postulaty wprowadzenia w życie Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego, zabezpieczenia praw osób chorujących psychicznie do godnej opieki stawiane są ze wzrastającą determinacją, ale i Nadzieją. Jej źródłem jest – obok konsolidacji środowisk pacjentów, Ich bliskich i profesjonalistów – wprowadzenie Pilotażu NPOZP.

            Niech otwarcie dróg do realizacji tego Programu przyniesie też zmianę naszego postrzegania osób chorujących i Ich roli w społeczeństwie. Niech dostrzeżenie w osobach zmagających się z kryzysem wartościowych uczestników życia społecznego przywróci Im należny szacunek, zaś dla całego społeczeństwa będzie źródłem ubogacenia w twórcze potencjały. Wszak głoszone na tegorocznym, ogólnokrajowym Marszu Żółtej Wstążki hasła: „GODNA OPIEKA – GODNA CZŁOWIEKA!”, „JESTEM SOBĄ – NIE CHOROBĄ!”, „GODNOŚĆ DLA KAŻDEGO!” to nic innego, jak postulat uczynienia naszego społeczeństwa bardziej sprawiedliwym, solidarnym i otwartym.

            W realizacji tego postulatu każdy z nas powinien dostrzec przestrzeń dla własnych gestów i działań, mających na względzie włączenie aspiracji osób chorujących do godnego życia w spójną wizję dobra wspólnego. Oczekiwania pacjentów psychiatrycznych na wprowadzenie modelu leczenia odpowiadającego nowoczesnym standardom kierowane są pod adresem instytucji i urzędów odpowiedzialnych za formułowanie programów życia i rozwoju naszych społeczności. Pracownicy środków masowego przekazu, jakkolwiek Ich otwarcie na problematykę ochrony zdrowia psychicznego już dziś owocuje delegitymizacją nieuzasadnionych stereotypów, mogą wiele uczynić dla rzetelnego naświetlenia rzeczywistych problemów osób zmagających się z kryzysem psychicznym. Przezwyciężenie postaw i zachowań dyskryminacyjnych i stygmatyzujących zależy wreszcie od każdego z nas!

            W przekonaniu, iż spełnienie tych postulatów stanowić będzie źródło Nadziei dla wszystkich, zaś jakakolwiek dyskryminacja osób zmagających się z kryzysem psychicznym nie znajduje uzasadnienia, pragniemy wyrazić naszą solidarność z tymi, którzy potrzebują naszego wsparcia.

            Dnia 6. czerwca br. (środa) o godz. 12.00  osoby chorujące, profesjonaliści z zakresu opieki psychiatrycznej i wolontariusze wyjdą na ulice naszego miasta, aby wszystkim, którzy odpowiedzą na Ich apel wręczyć żółte wstążki – symbol solidarności ze sformułowanymi w toku I Kongresu Zdrowia Psychicznego, ciągle oczekującymi na wypełnienie, postulatami swojego środowiska. Będą one rozdawane w okolicach Trybunału przy ul. Rynek 1, na Placu Litewskim, pod Urzędem Marszałkowskim Województwa Lubelskiego przy ul. Artura Grottgera 4 oraz pod Urzędem Wojewódzkim przy ul.  Spokojnej 4.

            W imieniu biorących udział w tej akcji uczestników ośrodków wsparcia oraz członków reprezentujących osoby chorujące i profesjonalistów stowarzyszeń apelujemy o symboliczne wyrażenie solidarności z osobami chorującymi psychicznie. Niech wpięta w widoczną część garderoby żółta wstążka stanie się znakiem odrzucenia przez nas postawy stygmatyzacji i dyskryminacji osób dotkniętych kryzysem psychicznym, zaproszenia najsłabszych spośród nas do uczestnictwa w tworzeniu dobra wspólnego naszych społeczności.



W imieniu ŚRODOWISK OSÓB CHORUJĄCYCH PSYCHICZNIE I PROFESJONALISTÓW Z ZAKRESU ZDROWIA PSYCHICZNEGO



















Zygmunt Marek Miszczak                                                    Dr n. med. Artur Kochański

Prezes Zarządu Lubelskiego                                                             Prezes Zarządu

Stowarzyszenia JESTEŚMY                                                Lubelskiego Stowarzyszenia

                                                                                              Ochrony Zdrowia Psychicznego

poniedziałek, 21 maja 2018

UCZESTNICZYLIŚMY W MARSZU ŻÓŁTEJ WSTĄŻKI

 I-a rocznica I-go Kongresu Zdrowia Psychicznego była okazją do przeprowadzenia w Warszawie Marszu Żółtej Wstążki. Dnia 19. V. 2018 r. o godz. 12.00 spod Ogrodu Saskiego w Warszawie wyruszyły na Plac Konstytucji delegacje osób chorujących, Ich przyjaciół, znajomych i profesjonalistów z całej Polski. Maszerowali, aby przypomnieć o postulatach środowisk osób chorujących: konieczności zrealizowania Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego (przekształcenia Pilotażu NPOZP z pełną jego realizację), godnej opieki psychiatrycznej dla pacjentów w każdym zakątku Polski, prawie osób chorujących do godności i podmiotowości. Wśród skandowanych przez ok. 200-osobową grupę manifestantów haseł znalazły się m.in.: „GODNA OPIEKA – GODNA CZŁOWIEKA!”; „JESTEŚMY!”; „NARODOWY PROGRAM OCHRONY ZDROWIA PSYCHICZNEGO!”; „GODNOŚĆ DLA KAŻDEGO!”. Z kolei na plakatach i transparentach eksponowanych przez uczestników Marszu przeczytać można było np.: „Choroba to nie mój wybór”; „Jestem obecna”; „1/4 Polaków zetknie się z problemem”; „Jestem sobą – nie chorobą!”.
Na Al. Jerozolimskich szeregi maszerujących zasilone zostały przez zapowiedzianych wcześniej sojuszników upodmiotowienia osób chorujących: kilkunastoosobową grupę motocyklistów. Odczucia manifestantów wypowiedziane zostały na początku i na zakończenie tej imprezy przez P. dr Joannę Krzyżanowską-Zbucką, która wyraziła m.in. przekonanie o nieodzowności ciągłego informowania opinii publicznej o postulatach osób chorujących psychicznie oraz wywierania – w celu ich zaspokojenia – nacisku na rządzących, niezależnie od reprezentowanych przez tych ostatnich barw politycznych.
Przypomnieć wypada, iż stawiane od lat postulaty wdrożenia Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego w ostatnim czasie znalazły sojusznika w postaci obecnie urzędującej Rady Ministrów. Uruchomiony przez Nią Pilotaż NPOZP jest jednak – powinien być – dopiero pierwszym krokiem na drodze do uznania słusznych praw osób chorujących.
W Marszu Żółtej Wstążki uczestniczyła m.in. 3-osobowa delegacja Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY. Nasze – reprezentowane również w toku obrad I Kongresu Zdrowia Psychicznego – Stowarzyszenie stara się uczestniczyć we wszystkich działaniach wspieranych przez ogólnopolską Akademię Liderów Cogito. Sobotnia impreza przygotowana zaś została przez Fundację eF.kropka z Warszawy przy wsparciu właśnie ALC. Dziękujemy warszawskim Koleżankom i Kolegom za Ich, służący upublicznieniu postulatów naszego środowiska, wysiłek organizacyjny.


Zygmunt Marek Miszczak – Lubelskie Stowarzyszenie JESTEŚMY

niedziela, 22 kwietnia 2018

AKADEMIA LIDERÓW COGITO – PRACOWITE OBRADY

W dniach 14-15. IV. br. w Pensjonacie „U Pana Cogito” przy ul. Bałuckiego 6 w Krakowie zebrali się uczestnicy Akademii Liderów Cogito. To obradujące z udziałem Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY oraz innych działających w obszarze psychiatrii ruchów i organizacji pacjenckich gremium zmierza do poprawy sytuacji osób chorujących psychicznie.
Tym razem w programie spotkania znalazły się - obok warsztatów podnoszących kompetencje społeczne – także inne zagadnienia koncentrujące się wokół problemu i cech lidera. Do lokalnych liderów należeć będą zaś w najbliższej przyszłości:
- zapewnienie udziału szerokich przedstawicielstw osób chorujących psychicznie w zaplanowanym na 19. V. o godz. 12.00 Marszu Żółtej Wstążki w Warszawie oraz
- rozpropagowanie oczekującej na uruchomienie ankiety internetowej dotyczącej standardów opieki psychiatrycznej.
Pierwsza z wymienionych inicjatyw zmierza do połączenia głosu pacjentów chorujących psychicznie, profesjonalistów opieki psychiatrycznej i pomocy społecznej, rodzin, humanistów, przyjaciół i znajomych, aby – bez względu na poglądy polityczne – posłużyły one do zmian w obrębie polskiej psychiatrii. Jednym z haseł Marszu Żółtej Wstążki będzie prawo do godnego leczenia psychiatrycznego. Nazwa inicjatywy bierze się od atrybutu, o jaki powinien zatroszczyć się każdy z jej uczestników: wpiętej w widoczną część garderoby żółtej wstążki – symbolu solidarności ze spychanymi na margines społeczeństwa osobami chorującymi psychicznie.
Marsz wyruszy dn. 19. V. o godz. 12.00 z Ogrodu Saskiego w Warszawie od strony ul. Marszałkowskiej.
Celem ankiety internetowej będzie stworzenie podstaw do ustalenia przez kompetentne władze prawnie wiążących standardów opieki psychiatrycznej w Polsce. Będzie to drugi już etap podjętych w tym kierunku działań (etap I stanowiło zebranie wstępnych opinii w przedmiotowym zakresie w węższych kręgach profesjonalistów i pacjentów).
Aby podejmowane przez Akademię Liderów Cogito (a zatem także przez reprezentowane na jej gruncie Lubelskie Stowarzyszenie JESTEŚMY) działania mogły znaleźć oddźwięk w kręgach zainteresowanych osób, potrzebne jest ich rozpropagowanie.
Zwracam się zatem do Czytelników o przekazanie pacjentom psychiatrycznym, Ich rodzinom i profesjonalistom następującego komunikatu:

Serdecznie zapraszamy do udziału w organizowanym przez Fundację eF.kropka z Warszawy przy wsparciu Akademii Liderów Cogito Marszu Żółtej Wstążki. Uczestnicy Marszu – zaopatrzeni we wpiętą w widoczną część garderoby żółtą wstążkę – zbiorą się dnia 19 maja 2018 r. o godz. 12.00 w Ogrodzie Saskim (od strony ul. Marszałkowskiej) w Warszawie, aby zademonstrować wolę przyczynienia się do zmian w polskiej psychiatrii oraz zapewnienia osobom chorującym prawa do godnego leczenia psychiatrycznego.
Niech tego dnia nie zabraknie w Warszawie nikogo z nas! Wyraźmy swoją solidarność z osobami chorującymi psychicznie!

W imieniu Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY: Zygmunt Marek Miszczak


niedziela, 18 marca 2018

PROTOKÓŁ ZE ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZEBRANIA CZŁONKÓW Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY

PROTOKÓŁ
ZE ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZEBRANIA CZŁONKÓW
Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY,
które odbyło się dn. 16. II. 2018 r. w Lublinie

W zebraniu zgodnie z listą obecności stanowiącą załącznik nr 1 do Protokołu wzięło udział  11 osób.


Obrady rozpoczęto przy braku kworum przewidzianego w § 16 ust. 2, w terminie ustalonym w § 18 ust. 4 pkt. 2) Statutu.


Obrady otworzył Zygmunt Marek Miszczak, przedstawiając obecnym osobom cele niniejszego zebrania i porządek obrad.

Minutą ciszy uczczono zmarłego członka LSJ Witolda Bienia.

Porządek obrad.
1. Otwarcie Walnego Zebrania Członków i odczytanie porządku obrad.
2.  Wybór prowadzącego Walne Zebranie Członków LSJ, protokolanta, ewentualnie komisji skrutacyjnej.
3. Uchwalenie Regulaminu Obrad Walnego Zebrania Członków LSJ.
4. Głosowanie w sprawie nadania godności członka honorowego dr Arturowi Kochańskiemu.
5. Odczytanie Sprawozdań z działalności Zarządu LSJ za okres 10. II. 2014 - 16 . II. 2018 r.
6. Odczytanie Sprawozdania Komisji Rewizyjnej LSJ z działalności  za
okres 10. II. 2014 - 16. II. 2018 r. oraz wniosku o udzielenie absolutorium Zarządowi LSJ.
7. Zatwierdzenie Sprawozdania Finansowego Zarządu LSJ za okres 10. II. 2014 -  16. II. 2018 r.
8. Głosowanie w sprawie udzielenia absolutorium Zarządowi LSJ.
9. Głosowania w sprawie odwołania i wyboru  Zarządu LSJ.
10. Głosowania w sprawie odwołania i wyboru Komisji Rewizyjnej LSJ.
11. Dyskusja w sprawie określenia głównych kierunków działań stowarzyszenia oraz ewentualnych zmian w statucie (ewentualnie przyjęcie uchwał).
12. Zakończenie Walnego Zebrania Członków.

Ustalony przez Zarząd w zgodzie z § 22 pkt. 8)   Statutu porządek obrad przyjęty został do wiadomości przez uczestników zebrania.



W toku realizacji pkt. 2 porządku obrad, na przewodniczącego zebrania zgłoszono kandydaturę Agnieszki Kania.

Na protokolanta zebrania zgłoszono kandydaturę Ewy Sadurskiej.

W głosowaniu jawnym na przewodniczącego zebrania  wybrano Agnieszkę Kania.

głosów za: 10, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.

Na protokolanta zebrania wybrano Ewę Sadurską.

głosów za: 10, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.

Stosunkiem głosów 11      (za)   do       0         (przeciw) i    0      (wstrzymało się) ustalono jawny tryb głosowań w trakcie Walnego Zebrania Członków LSJ.

W toku realizacji pkt. 3 porządku obrad, po odczytaniu przez Zygmunta Marka Miszczaka projektu Regulaminu obrad Walnego Zebrania Członków LSJ,
przyjęto Uchwałę wprowadzającą Regulamin obrad Walnego Zebrania Członków LSJ.


UCHWAŁA NR 1/2018 ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZEBRANIA CZŁONKÓW
Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY Z DNIA 16.II.2018 R.
O PRZYJĘCIU REGULAMINU OBRAD
WALNEGO ZABRANIA CZŁONKÓW LSJ


W oparciu o § 20 pkt. 3 Statutu Zwyczajne Walne Zebranie Członków LSJ przyjmuje Regulamin obrad Walnego Zebrania Członków Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY.


          Ewa Sadurska                           Agnieszka Kania
           Protokolant                        Przewodniczący Zebrania    
           
Uchwałę przyjęto jednogłośnie.

W toku realizacji pkt. 4 porządku obrad, po dokonaniu przez Zygmunta Marka Miszczaka uzasadnienia wniosku Zarządu LSJ o nadaniu godności członka Honorowego Panu dr Arturowi Kochańskiemu,
w głosowaniu jawnym  przyjęto Uchwałę zaliczającą w poczet członków honorowych LSJ Pana   Artura Kochańskiego.




UCHWAŁA NR 2/2018 ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZEBRANIA CZŁONKÓW
Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY Z DNIA 16.II.2018 R.
O ZALICZENIU DR ARTURA KOCHAŃSKIEGO
W POCZET CZŁONKÓW HONOROWYCH LSJ


W oparciu o § 20 pkt. 8) Statutu, na Wniosek Zarządu Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY, Zwyczajne Walne Zebranie Członków LSJ zalicza w poczet członków honorowych Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY dr Artura Kochańskiego.

Ewa Sadurska                           Agnieszka Kania
           Protokolant                        Przewodniczący Zebrania    

głosów za: 10, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.



Zgodnie z § 13 ust. 2 Statutu dr Artur Kochański jako członek honorowy LSJ nie bierze udziału w kolejnych głosowaniach.


W toku realizacji pkt. 5 porządku obrad Zygmunt Marek Miszczak odczytał Sprawozdania: merytoryczne i finansowe z działalności Zarządu LSJ za okres 10. II. 2014 - 16 . II. 2018 r.


W toku realizacji pkt. 6 porządku obrad - z upoważnienia Komisji Rewizyjnej - Zygmunt Marek Miszczak odczytał Sprawozdanie Komisji Rewizyjnej LSJ z działalności za okres 10. II. 2014 - 16. II. 2018 r. oraz Uchwałę
Komisji Rewizyjnej LSJ zawierającą wniosek o udzielenie absolutorium Zarządowi LSJ.




W toku realizacji pkt. 7 porządku obrad, w głosowaniu jawnym  zatwierdzono Sprawozdanie Finansowe Zarządu LSJ za okres 10.II.2014 - 16. II. 2018 r.

UCHWAŁA NR 3/2018 ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZEBRANIA CZŁONKÓW
Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY Z DNIA 16.II.2018 R.
O ZATWIERDZENIU SPRAWOZDANIA FINANSOWEGO ZARZĄDU LSJ ZA OKRES 10.II.2014 -16.II.2018 R.


W oparciu o § 20 pkt. 4) Statutu Zwyczajne Walne Zebranie Członków LSJ zatwierdza Sprawozdanie Finansowe Zarządu Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY za okres 10.II.2014 - 16. II. 2018 r.

Ewa Sadurska                           Agnieszka Kania
           Protokolant                        Przewodniczący Zebrania  

Uchwałę przyjęto jednogłośnie.

W toku realizacji pkt. 8 porządku obrad, w głosowaniu jawnym   przyjęto Uchwałę o udzieleniu absolutorium dla Zarządu Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY.

UCHWAŁA NR 4/2018 ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZEBRANIA CZŁONKÓW
Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY Z DNIA 16.II.2018 R.
O UDZIELENIU ABSOLUTORIUM ZARZĄDOWI LSJ


W oparciu o § 20 pkt. 10) Statutu Zwyczajne Walne Zebranie Członków Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY udziela absolutorium ustępującemu Zarządowi LSJ w składzie:.


- Zygmunt Miszczak Prezes
- Tomasz Bosko Wiceprezes
- Grzegorz Kowalczuk Skarbnik
- Maria Zdziebłowska Członek
- Ewa Sadurska Członek
- Paweł Kamiński Członek
- Damian Ziarkowski Członek



Ewa Sadurska                           Agnieszka Kania
           Protokolant                        Przewodniczący Zebrania  

Uchwałę przyjęto jednogłośnie.


W toku realizacji pkt. 9 porządku obrad, w głosowaniu jawnym jednogłośnie opowiedziano się za odwołaniem Zarządu Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY w składzie:

- Zygmunt Miszczak Prezes
- Tomasz Bosko Wiceprezes
- Grzegorz Kowalczuk Skarbnik
- Maria Zdziebłowska Członek
- Ewa Sadurska Członek
- Paweł Kamiński Członek
- Damian Ziarkowski Członek


W głosowaniu jawnym jednogłośnie opowiedziano się za utrzymaniem 7-osobowego składu Zarządu LSJ.

Zygmunt Marek Miszczak w imieniu Zarządu LSJ poinformował zebranych o pisemnie wyrażonej zgodzie nieobecnego na zebraniu Damiana Ziarkowskiego na kandydowanie do Zarządu Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY.



W głosowaniu jawnym do Zarządu LSJ zgłoszono następujące kandydatury:
-   Damian Ziarkowski                                                                  
-   Zygmunt Marek Miszczak
-   Ewa Barbara Sadurska
-   Grzegorz Kowalczuk
-   Maria Iwona Zdziebłowska
-   Tomasz Bosko
-   Paweł Kamiński


W głosowaniu jawnym nad wyborem zgłoszonych kandydatów w skład Zarządu,  zgłoszeni kandydaci otrzymali następującą liczbę głosów:
-   Damian Ziarkowski                               - 10                                                          
-   Zygmunt Marek Miszczak                     - 10
-   Ewa Barbara Sadurska                        -10
-   Grzegorz Kowalczuk                             - 10
-   Maria Iwona Zdziebłowska                  - 10
-   Tomasz Bosko                                      - 10
-   Paweł Kamiński                                    - 10



W sprawie wyboru Prezesa LSJ zgłoszono kandydaturę Zygmunta Marka Miszczaka.

W głosowaniu jawnym nad wyborem Prezesa LSJ, opowiedziano się za wyborem Zygmunta Marka Miszczaka
na stanowisko Prezesa LSJ.

głosów za: 9, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.





W sprawie wyboru Wiceprezesa  LSJ zgłoszono kandydaturę Tomasza Bosko.

W głosowaniu jawnym nad wyborem Wiceprezesa LSJ, opowiedziano się za wyborem Tomasza Bosko
na stanowisko Wiceprezesa LSJ.

głosów za: 9, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.



W sprawie wyboru Skarbnika LSJ zgłoszono kandydaturę Grzegorza Kowalczuka.

W głosowaniu jawnym nad wyborem Skarbnika LSJ, opowiedziano się za wyborem Grzegorza Kowalczuka
na stanowisko Skarbnika LSJ.

głosów za: 9, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.

Przyjęto Uchwałę o odwołaniu Zarządu Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY i wyborze na nową kadencję Zarządu w nowym składzie.

UCHWAŁA NR 5/2018 ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZEBRANIA CZŁONKÓW
Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY Z DNIA 16.II.2018 R.
O ODWOŁANIU ZARZĄDU Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY
I WYBORZE  NA NOWĄ KADENCJĘ ZARZĄDU W NOWYM SKŁADZIE


§ 1

W oparciu o § 20 pkt. 5) Statutu Zwyczajne Walne Zebranie Członków Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY odwołuje Zarząd LSJ w składzie:
- Zygmunt Miszczak Prezes
- Tomasz Bosko Wiceprezes
- Grzegorz Kowalczuk Skarbnik
- Maria Zdziebłowska Członek
- Ewa Sadurska Członek
- Paweł Kamiński Członek
- Damian Ziarkowski Członek
§ 2


W oparciu o § 20 pkt. 5) Statutu Zwyczajne Walne Zebranie Członków Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY dokonuje wyboru Zarządu LSJ w następującym składzie:

- Zygmunt Miszczak Prezes
- Tomasz Bosko Wiceprezes
- Grzegorz Kowalczuk Skarbnik
- Maria Zdziebłowska Członek
- Ewa Sadurska Członek
- Paweł Kamiński Członek
- Damian Ziarkowski Członek

Ewa Sadurska                           Agnieszka Kania
           Protokolant                        Przewodniczący Zebrania  




Uchwałę przyjęto jednogłośnie.


W toku realizacji pkt. 10 porządku obrad, w głosowaniu jawnym stosunkiem głosów 10  (za) do   0   (przeciw)   i  0  (wstrzymało się)  opowiedziano się za odwołaniem Komisji Rewizyjnej Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY w składzie:

- Aldona Bogusz Przewodniczący
- Marzena Rutkowska Zastępca Przewodniczącego
- Witold Bień Sekretarz



W głosowaniu jawnym do Komisji Rewizyjnej LSJ zgłoszono następujące kandydatury:

-   Jacek Porzak                                                                  
-   Marta Figiel
-   Marzena Rutkowska



W głosowaniu jawnym zgłoszeni kandydaci otrzymali następującą liczbę głosów:
-   Jacek Porzak                       - 10                                                              
-   Marta Figiel                          - 10
-   Marzena Rutkowska            - 10





W sprawie wyboru Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej LSJ zgłoszono kandydaturę Marty Figiel.

W głosowaniu jawnym nad wyborem Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej LSJ opowiedziano się za wyborem Marty Figiel
na stanowisko Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej LSJ.

głosów za: 9, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.


W sprawie wyboru Zastępcy Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej LSJ zgłoszono kandydaturę Marzeny Rutkowskiej.

W głosowaniu jawnym nad wyborem Zastępcy Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej LSJ opowiedziano się za wyborem Marzeny Rutkowskiej
na stanowisko Zastępcy Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej LSJ.

głosów za: 9, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.      

W sprawie wyboru Sekretarza Komisji Rewizyjnej LSJ zgłoszono kandydaturę Jacka Porzaka.

W głosowaniu jawnym nad wyborem Sekretarza Komisji Rewizyjnej LSJ opowiedziano się za wyborem Jacka Porzaka
na stanowisko Sekretarza Komisji Rewizyjnej LSJ.

głosów za: 9, przeciw: 0, wstrzymało się: 1.



Przyjęto Uchwałę o odwołaniu Komisji Rewizyjnej Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY i wyborze na nową kadencję Komisji Rewizyjnej w nowym składzie.

UCHWAŁA NR 6/2018 ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZEBRANIA CZŁONKÓW
Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY Z DNIA 16.II.2018 R.
O ODWOŁANIU KOMISJI REWIZYJNEJ Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY
I WYBORZE  NA NOWĄ KADENCJĘ KOMISJI REWIZYJNEJ W NOWYM SKŁADZIE


§ 1

W oparciu o § 20 pkt. 5) Statutu Zwyczajne Walne Zebranie Członków Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY odwołuje Komisję Rewizyjną LSJ w składzie:
- Aldona Bogusz Przewodniczący
- Marzena Rutkowska Zastępca Przewodniczącego
- Witold Bień Sekretarz

§ 2

W oparciu o § 20 pkt. 5) Statutu Zwyczajne Walne Zebranie Członków Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY dokonuje wyboru Komisji Rewizyjnej LSJ w następującym składzie:

-          Marta Figiel                                                         - Przewodniczący
-          Marzena Rutkowska                                        - Zastępca Przewodniczącego
-          Jacek Porzak                                                     - Sekretarz



Ewa Sadurska                           Agnieszka Kania
           Protokolant                        Przewodniczący Zebrania  

Uchwałę podjęto jednogłośnie.


W  toku realizacji pkt. 11 porządku obrad zgłoszono następujące wnioski:


Dr Artur Kochański wyraził podziękowanie za zaszczyt bycia włączonym w poczet członków honorowych LSJ. Wyraził swoją radość z faktu współpracy osób chorujących z gronem profesjonalistów. Podkreślił wagę działalności stowarzyszenia. Zadeklarował pomoc i radę na przyszłość. Odnosząc się do sprawozdania merytorycznego z działalności LSJ za okres 10. II. 2014 - 16. II. 2018 r. podkreślił, iż wiele spośród podjętych przez LSJ działań przyczyniło się do opracowania Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego.


Zygmunt Marek Miszczak zaapelował do zebranych o utrzymanie Statutu LSJ w dotychczasowym kształcie. Opowiedział się za utrzymaniem i pogłębieniem współpracy LSJ z Akademią Liderów Cogito.

Ewa Sadurska zaapelowała do zebranych o udział w redagowaniu wydawanego przez LSJ Informatora LSJ, a także stron internetowej i facebookowej LSJ.

Tomasz Bosko wyraził nadzieję, że przy wsparciu zaprzyjaźnionych podmiotów, w tym Lubelskiego Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Psychicznego uda się stowarzyszeniu w przyszłości pozyskiwać fundusze na działalność LSJ.

Paweł Kamiński postulował udział w posiedzeniach Zarządu LSJ przedstawicieli Komisji Rewizyjnej z głosem doradczym.

Dr Artur Kochański położył nacisk na potrzebę podejmowania takich form działalności, które sprzyjały będą pozyskiwaniu nowych członków stowarzyszenia.

Ewa Sadurska zwróciła uwagę na potrzebę organizowania przez LSJ spotkań i wyjazdów integracyjnych.

Grzegorz Kowalczuk postulował ustalenie jednego dnia w miesiącu jako dnia cyklicznych spotkań członków LSJ.

Paweł Kamiński postulował skuteczniejszą dystrybucję materiałów informacyjnych LSJ w różnych ośrodkach terapeutycznych i rehabilitacyjnych.

Ewa Sadurska sformułowała propozycję wykorzystania dokonań LSJ w akcji informacyjnej o stowarzyszeniu oraz ujęcia ich w formie haseł.

Zygmunt Marek Miszczak zaapelował do zebranych o bardziej efektywne wywiązywanie się ze statutowego obowiązku opłacania składek członkowskich LSJ.

Ewa Sadurska sformułowała propozycję rozpoczęcia zebiegów na rzecz pozyskiwania funduszy dla stowarzyszenia. Zaapelowała o podjęcie starań o otwarcie lokalu nie będącego przychodnią ani ośrodkiem wsparcia, a służącego osobom chorującym psychicznie.



Realizując pkt. 12 porządku obrad, przewodnicząca zebrania Agnieszka Kania zakończyła  obrady Zwyczajnego Walnego Zebrania Członków LSJ.

Załącznik nr 1 do Protokołu
Lista obecności członków Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY na Zwyczajnym Walnym Zebraniu Członków LSJ w dniu 16. II. 2018 r.





         Ewa Sadurska                             Agnieszka Kania
           Protokolant                        Przewodniczący Zebrania                                                                      

wtorek, 27 lutego 2018

SPOTKANIE AKADEMII LIDERÓW COGITO W KRAKOWIE



Z udziałem przedstawicieli Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY odbyło się w sobotę i niedzielę 24-25. II. kolejne zebranie Akademii Liderów Cogito. Zebrani w Krakowie reprezentanci osób chorujących psychicznie z całej Polski debatowali nad sposobami wsparcia procesu przygotowań Pilotażu Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego. Zastanawiali się nad czynnikami zwiększenia dynamiki działań Akademii oraz ich skuteczności.
Każde ze spotkań ALC prowadzi do zwiększenia kompetencji społecznych uczestników tego gremium, które w ubiegłym roku stało się jednym ze współorganizatorów I Kongresu Zdrowia Psychicznego w Warszawie. Za sprawą uczestników Akademii udało się w ostatnim czasie przygotować anglojęzyczną wersję ostatniego, 37-go Nr czasopisma środowiska osób chorujących psychicznie „Dla Nas”.  Jego wydawcą jest, również reprezentowane na gruncie ALC, krakowskie Stowarzyszenie „Otwórzcie Drzwi”.
Determinacja zaangażowanych w obronę praw osób chorujących przedstawicieli środowiska sprawia, iż hasło upodmiotowienia osób chorujących psychicznie nabiera stopniowo konkretnych kształtów. Stojącym przed ALC wyzwaniem jest objęcie zasięgiem swojej reprezentacji wszystkich regionów naszego kraju. W Lublinie kontakt z Akademią Liderów Cogito można nawiązać poprzez Lubelskie Stowarzyszenie JESTEŚMY. Wszyscy zainteresowani znajdą go odwiedzając stronę internetową LSJ:  lsjestesmy.blogspot.com lub niedawno uruchomioną stronę facebookową: Lubelskie Stowarzyszenie JESTEŚMY.

Zygmunt Marek Miszczak