CZEKAMY NA MAILE

            Członków Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY, a także wszystkie osoby poszukujące kontaktu z LSJ uprzejmie zawiadamiamy, iż wszelkie zapytania i uwagi do Zarządu formułować można pod adresem mailowym lsjestesmy@gmail.com.

            Aktualny jest także nr telefonu do Prezesa LSJ Zygmunta Marka Miszczaka:

794 379 041 oraz do Wiceprezesa naszego stowarzyszenia Tomasza Bosko: 669 242 730. Zapraszamy do kontaktu!

ZMM

ZAPROSZENIE

Zarząd Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY zaprasza wszystkich członków i zainteresowanych działalnością w Stowarzyszeniu na Nadzwyczajne Walne Zebranie Członków LSJ, które odbędzie się dnia 22. II. 2016 r. (poniedziałek) o godz. 17.00 w siedzibie Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY, mieszczącej się w Ośrodku Wsparcia "Serce" przy ul. Gospodarczej 32 w Lublinie. Powodem zwołania Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Członków LSJ jest fakt złożenia przez P. Iwonę Michalczuk rezygnacji z funkcji Prezesa i z udziału w Zarządzie LSJ, pociągający za sobą konieczność uzupełnienia jego składu.
Zachęcamy do przekazania niniejszego Zaproszenia także wszystkim zainteresowanym działalnością na rzecz praw i interesów osób chorujących psychicznie w ramach Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY. Udział w Nadzwyczajnym Walnym Zebraniu Członków LSJ będzie wyrazem zrozumienia celów przyświecających naszemu Stowarzyszeniu oraz przyjęcia współodpowiedzialności za solidarną ich realizację. Dla członków LSJ będzie też dobrą okazją do wywiązania się ze statutowego obowiązku wpłaty składek członkowskich na rzecz LSJ.
W Nowym Roku życzymy członkom Stowarzyszenia wszelkiej pomyślności oraz satysfakcji z owoców służby, pełnionej na rzecz środowiska osób chorujących psychicznie.

Za Zarząd Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY:


Zygmunt Marek Miszczak Wiceprezes

Paweł Kamiński Członek Zarządu

Informacja o finansach stowarzyszenia

Informacja

do Bilansu Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY na dzień 31 grudnia 2014 r.

Informacje ogólne:

1. NAZWA: Lubelskie Stowarzyszenia JESTEŚMY z siedzibą w Lublinie, ul. Gospodarcza 32
2. okres objęty sprawozdaniem finansowym: od 01.01.2014 do 31.12.2014
3. Zgodnie z uchwałą nr 1/2015 oraz ustawą o rachunkowości organizacja przyjęła zasady rachunkowości przewidziane dla jednostek mikro,
4. Sprawozdanie finansowe zostało sporządzone przy założeniu kontynuowania działalności.
5. Metody wyceny aktywów i pasywów.

- Środki trwałe, wartości niematerialne i prawne wyceniane są wg wartości netto ustalonej w oparciu o wartość początkową i dotychczasowe umorzenie. Amortyzacja środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywana jest wg stawek określonych Ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych.

- środki trwałe nie przekraczające wartości 3.500,00 zł amortyzuje się jednorazowo w dniu wydania do użytkowania .

-środki trwałe o wartości powyżej 3.500,00 zł. amortyzowane są metodą liniową .

- Pozostałe aktywa i pasywa wyceniane są zgodnie z Ustawą o Rachunkowości.

- należności i zobowiązania – w kwocie wymagającej zapłaty

-środki pieniężne, fundusze, pozostałe aktywa i pasywa – wg wartości nominalnej.

6. Sprawozdanie finansowe za 2014r. nie podlega badaniu przez biegłych rewidentów

7. Organizacja w 2014 r. prowadziła wyłącznie działalność statutową
8. Zobowiązania

1. Stan zobowiązań na dzień 31.12.2014r. - zobowiązania krótkoterminowe z tytułu dostaw i usług - 40,00 zł
2. „Organizacja nie ma żadnych zobowiązań z tytułu dłużnych instrumentów finansowych, gwarancji i poręczeń lub zobowiązań warunkowych nieuwzględnionych w bilansie”.

7. Organizacja nie udziela kredytów członkom organów administrujących, zarządzających i nadzorujących, a także zobowiązań zaciągniętych w ich imieniu tytułem gwarancji i poręczeń wszelkiego rodzaju”.
8. Organizacja nie posiada udziałów i akcji”.
9. Na majątek organizacji składają się:

1) Aktywa trwałe:

2) Aktywa obrotowe:

- zapasy: 0,00

- środki finansowe w kasie: 0,00

- środki finansowe na rachunku bankowym: 180,00 zł

- należności: 0,00

3) Pasywa – Fundusze Własne:

- fundusz statutowy:

- należne wpłaty od fundatorów:

- wynik finansowy: 140,00

4) Pasywa – Zobowiązania i rezerwy:

- zobowiązania: 40,00

12. Źródła przychodów:

Składki członkowskie -140,00 zł

Darowizny - 40,00 zł

7. Koszty:

Opłaty sądowe: 40,00 zł

7. Wynik finansowy brutto (netto) za rok 2014 -140,00 zł

Lublin, dnia 31.03.2015 r.

KOLĘDNICY Z TEATRU „PRZEBUDZENIE”

              Niepełnosprawnym mieszkańcom Lublina znana jest już zapewne historia kierowanego przez P. Ewę Dudziak Teatru „Przebudzenie”. Czerpiąca swoją siłę z zaangażowania niepełnosprawnych artystów – domowników ŚDS „MISERICORDIA” placówka od lat łączy w swoim posłannictwie funkcję kulturotwórczą i terapeutyczną.

           Ostatni z jej występów miał miejsce we wtorek 27. I. o godz. 11.15 na terenie Kościoła Św. Judy Tadeusza w Lublinie. Przedstawiony tego dnia spektakl „Herody” przypomniał widzom wydarzenia sprzed 2000 lat – począwszy od Zwiastowania, przez Narodzenie Bożej Dzieciny aż po hołd Trzech Króli i nacechowane lękiem decyzje Heroda. Wszystko w tym spektaklu: zarówno okazja jego wystawienia, jak gra aktorów i zachwycające wielobarwne stroje, przede wszystkim zaś śpiewane w przerwach pomiędzy epizodami kolędy – służyło właśnie odnowieniu dawnej tradycji kolędowania. Stąd też w gronie postaci teatralnych znaleźli się: Święta Rodzina, Trzej Królowie, pastuszkowie, Żyd, Aniołowie, król Herod i diabeł. Ważnym, chwytającym za serce punktem przedstawienia były skierowane do publiczności życzenia kolędników na Nowy Rok.

          Odwzajemniając słowa artystów wypada życzyć Im wielu sił, wytrwałości i pozyskiwania ciągle nowych słuchaczy oraz coraz pełniejszego urzeczywistniania misji Teatru.

Anna i Zygmunt Marek Miszczak

Głos w konsultacjach Rzecznika Praw Obywatelskich

Członkowie Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY postanowili odpowiedzieć na zaproszenie Rzecznika Praw Obywatelskich do udziału w konsultacjach społecznych będących podstawą opracowania końcowego sprawozdania Rzecznika z realizacji przez Polskę postanowień Konwencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych. Odnoszące się do warstwy opisowej i postulatywnej projektu sprawozdania RPO w wymienionym wyżej przedmiocie konsultacje dawały Stowarzyszeniu szansę wyrażenia opinii na temat obecnego stanu poszanowania praw osób niepełnosprawnych psychicznie w naszym kraju.
Ponieważ członkowie LSJ nie mogli uczestniczyć w bezpośrednich spotkaniach z przedstawicielami RPO (żadne z nich nie zostało zorganizowane w Lublinie), pozostała do ich dyspozycji ankieta internetowa on-line. Niniejszy artykuł jest pokłosiem tego głosu – zawiera jednak bardziej rozwiniętą wypowiedź Zarządu LSJ (ankieta stwarzała bowiem możliwość wypowiedzi nie dłuższej, niż obejmująca 1000 znaków w każdym z jej modułów).
Wypełniając ankietę, Zarząd LSJ zmuszony był zatem do maksymalnie lakonicznego formułowania swoich opinii, z konieczności upraszczając jedne zagadnienia, a rezygnując z postawienia innych. Dobrze się stanie, jeżeli z treścią tych opinii zapoznają się wszystkie osoby zainteresowane.
A oto już treść wspomnianej, opracowanej w imieniu Zarządu LSJ, wypowiedzi.
W przedmiocie Równości i niedyskryminacji zauważono (w module opisu), iż przejawem dyskryminacji osób z niepełnosprawnością psychiczną jest brak wykorzystania istniejących potencjałów organizacyjnych, materialnych, kulturowych i in. w celu zabezpieczenia praw tych osób – w szczególności równego prawa do opieki zdrowotnej i rehabilitacji. Adekwatna odpowiedź na deficyty realizacji uprawnień tych osób wypracowana została na gruncie psychiatrii środowiskowej, domagającej się bardziej podmiotowego traktowania beneficjentów systemu psychiatrycznej opieki zdrowotnej. Zaniedbania w realizacji postulatów psychiatrii środowiskowej przejawiają się w opóźnieniu wdrażania Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego. Przyczyn tego stanu rzeczy upatrywać należy w relatywnie niskim odsetku nakładów przeznaczonych na psychiatrię (3,2%) w obrębie ogólnych wydatków budżetu państwa przeznaczonych na służbę zdrowia. Dla porównania – analogiczny odsetek w krajach Unii Europejskiej wynosi 5,5%.
Opóźnienie we wdrażaniu NPOZP wiąże się z dramatycznymi konsekwencjami w postaci dalszej dyskryminacji osób niepełnosprawnych psychicznie: – oddaleniem ośrodków szpitalnej opieki psychiatrycznej od miejsca zamieszkania pacjenta; – brakiem wykorzystania dostępnych form leczenia i opieki środowiskowej (jak: zespoły leczenia środowiskowego, mieszkania chronione, psychiatryczne oddziały dzienne, specjalistyczne usługi opiekuńcze i in.) jako instrumentu opieki środowiskowej; – słabym rozwojem sieci interwencji kryzysowej dla osób z zaburzeniami psychicznymi – zwłaszcza interwencji kryzysowej zapobiegającej samobójstwom. W konsekwencji osoby niepełnosprawne psychicznie skazywane są na dalsze uzależnienie od instytucji opiekuńczych, jak zakłady opiekuńczo-lecznicze, czy domy opieki społecznej. U podstaw wszystkich tych zaniedbań stoi brak programów edukacyjnych mających na względzie szkolenie pracowników sektora publicznego w zakresie praw i potrzeb osób chorujących psychicznie.
Ze względu na opisane wyżej opóźnienia w realizacji NPOZP, w module postulatywnym zauważono, iż zrównanie osób niepełnosprawnych psychicznie z innymi grupami społecznymi w zakresie dostępu do opieki zdrowotnej i rehabilitacji domaga się wdrożenia postulatów psychiatrii środowiskowej. W celu zagwarantowania realizacji podjętych przez rząd zobowiązań (Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego) rekomendować należy podniesienie odsetka nakładów podniesionych na psychiatrię w obrębie ogólnych wydatków budżetu państwa przeznaczonych na służbę zdrowia. Wzrost ten powinien pozwolić na zapewnienie pacjentom dostępu do łóżek szpitalnych w pobliżu ich miejsca zamieszkania, tj. w szpitalach rejonowych. Prowadzić winien do poprawy dostępności zespołów leczenia środowiskowego, mieszkań chronionych, psychiatrycznych oddziałów dziennych i innych form leczenia i opieki środowiskowej. Umożliwić winien rozwój sieci interwencji kryzysowej dla osób z zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza interwencji zapobiegającej samobójstwom. Pełne uznanie praw i potrzeb osób niepełnosprawnych psychicznie domaga się wdrożenia odpowiednich programów edukacyjnych ukierunkowanych na szkolenie pracowników sektora publicznego.
W przedmiocie Rehabilitacji osób chorujących psychicznie – w warstwie opisowej napisano:
Brak równego dostępu osób niepełnosprawnych psychicznie do rehabilitacji wyraża się we wprzęgnięciu zasad reglamentujących niektóre formy rehabilitacji społecznej i zawodowej w służbę wartości i interesów społecznych wtórnych z punktu widzenia dobra osoby niepełnosprawnej – takich, jak redukcja negatywnych skutków bezrobocia. Dostęp do wielu spośród oferowanych przez te instytucje form wsparcia środowiskowego uzależniony bywa bowiem od spełnienia kryterium niewykonywania pracy zawodowej.
W zakresie rehabilitacji osób niepełnosprawnych psychicznie niedostatecznie wykorzystaną szansę stanowi możliwość wdrożenia terapii przez pracę. Ze skutecznością tego instrumentu terapii nie koresponduje skala podejmowanych z myślą o zabezpieczeniu miejsc pracy chronionej działań. W sprzeczności z ideą terapii przez pracę stoją także liczne bariery zniechęcające osoby niepełnosprawne psychicznie do podejmowania zatrudnienia: – ryzyko utraty dostępu do szeregu form wsparcia środowiskowego, jak również – ewentualność zakwestionowania posiadanego stopnia niepełnosprawności ze względu na sam fakt wykonywania pracy.
Z kolei w module postulatywnym napisano, iż rekomendować należy zabezpieczenie dostępu pozostających w zatrudnieniu osób niepełnosprawnych psychicznie do różnych programów rehabilitacji społecznej i zawodowej na równi z osobami niepracującymi.
Ze względu na niekwestionowaną skuteczność tego instrumentu terapii, który stanowi praca zawodowa i zatrudnienie, jak również w trosce o równy dostęp do specjalistycznej opieki zdrowotnej rekomendować należałoby zniesienie barier skłaniających osoby niepełnosprawne psychicznie do dokonywania wyboru pomiędzy zatrudnieniem a skorzystaniem z istniejących form wsparcia środowiskowego.
Niechaj wyrażone wyżej opinie staną się przyczynkiem do szerszej dyskusji nad stanem poszanowania praw osób chorujących psychicznie w naszym kraju. Wnioski z takiej dyskusji mogłyby zapewne zainteresować autorów sprawozdania RPO, które w przyszłości przedstawione zostanie Komitetowi ONZ ds. praw osób niepełnosprawnych (dostępność ankiety internetowej RPO przedłużono do dnia 6.I.2015 r.; można ją znaleźć na stronie www.rpo.gov.pl w zakładce Prawa osób z niepełnosprawnością – KONSULTACJE SPOŁECZNE).

Zygmunt Marek Miszczak

Lubelskie Spotkania Naukowe 2014

UCZESTNICZYLIŚMY W LUBELSKICH SPOTKANIACH NAUKOWYCH

Przedstawiciele Lubelskiego Stowarzyszenia JESTEŚMY wzięli udział w przedostatniej sesji, zorganizowanej w dniach 11.-13. IX. 2014 r. XVII edycji Lubelskich Spotkań Naukowych. Celem tej międzynarodowej konferencji, która w br. odbyła się w hotelu Król Kazimierz w Kazimierzu Dolnym, jest budowanie mostów pomiędzy najlepszymi zdobyczami neurobiologii a postępem terapii zaburzeń psychicznych.

Pośród zagadnień omawianych w ostatnim – trzecim dniu Spotkań znalazły się zarówno interesujące głównie wąskie grono specjalistów („Wyzwania diagnozy i terapii zaburzeń neurorozwojowych”, „Nowe perspektywy terapii schizofrenii”), jak i takie, w których naświetleniu pomocnymi były głosy samych osób chorujących i ich rodzin. Fakt zorganizowania osób po przebytym kryzysie psychicznym (Lubelskie Stowarzyszenie JESTEŚMY) oraz rodzin osób chorujących (Lubelskie Stowarzyszenie Rodzin „Zdrowie Psychiczne”) ułatwił niewątpliwie gospodarzowi przedostatniego modułu konferencji – Sekcji Naukowej Psychiatrii Środowiskowej i Rehabilitacji Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego – dobór prelegentów.

Może właśnie dzięki obecności reprezentantów całego środowiska podjęty tego dnia temat „TRIALOG: to, co ważne w zdrowieniu” został nie tylko wielostronnie naświetlony, ale także zilustrowany dwoma małymi trialogami z udziałem wszystkich stron procesu terapeutycznego. Terapeuci, pacjenci i ich rodziny wypowiadali się tego dnia szeroko, omawiając kwestię doświadczenia redakcyjnego czasopism służących trialogowi oraz analizowali temat czynników sprzyjających zdrowieniu.

Rodzina jest zbiorem powiązanych ze sobą elementów, zaś jej prawidłowe funkcjonowanie uwarunkowane jest zdrowiem każdego z nich – dowodził mgr Józef Bogacz, dzielący się ze słuchaczami doświadczeniem grup wielorodzinnych z terenu Krakowa. Tworzenie owych grup, uwzględniające możliwość wyodrębnienia w ich łonie podgrup – ze względu na kryteria płci, pokolenia, doświadczenia wdowieństwa i in. – sprzyja przełamaniu izolacji rodzin osób chorujących. Prelegent zarysował zatem wizję wzajemnego wspierania się tych rodzin, realizowaną obecnie w ośrodku krakowskim.

Z kolei reprezentująca redakcję krakowskiego czasopisma „Dla nas” P. Barbara Banaś ukazała drogi, na których – dzięki współpracy wewnątrzredakcyjnej trzech stron trialogu – dokonuje się postęp w zdrowieniu chorujących członków redakcji, Czytelników czasopisma i jego współpracowników.

Z tematyką czasopisma „Dla nas” ściśle koreluje ta, która podejmowana jest przez redakcję czasopisma „Rodziny”. Jakkolwiek reprezentuje ono – zgodnie z brzmieniem tytułu – głównie rodziny osób chorujących, to w jego skład wchodzą także przedstawiciele środowiska specjalistów, zaś na łamach periodyku wypowiadają się szeroko same osoby chorujące. Jak mogą przekonać się Czytelnicy tego półrocznika – autorzy prezentowanych w nim artykułów nie boją się pisać o swoich osobistych sprawach – przekonywała P. Maria Radwańska reprezentująca grono redaktorów czasopisma. Podsumowania trialogu poświęconego doświadczeniom obu redakcji dokonał dr Łukasz Cichocki.

Czynniki sprzyjające zdrowieniu osoby chorującej znalazły zaś naświetlenie w wypowiedzi Zygmunta Marka Miszczaka (Lubelskie Stowarzyszenie JESTEŚMY), prof. Małgorzaty Kowalewskiej (Lubelskie Stowarzyszenie Rodzin „Zdrowie Psychiczne”) oraz dr Artura Kochańskiego Przewodniczącego Sekcji Naukowej Psychiatrii Środowiskowej i Rehabilitacji PTP.

Zdaniem pierwszego z prelegentów proces zdrowienia osoby chorującej zależny jest od kumulatywnego wystąpienia czynników, które podzielić można na zależne od osoby chorującej (wola zdrowienia) i zależne od otoczenia osoby chorującej. Do tych pierwszych zaliczyć można przede wszystkim:

- Zrozumienie znaczenia i wymogów delikatnej równowagi, warunkującej zdrowie psychiczne (konieczność przyjmowania leków; przestrzegania higieny psychicznej – odrzucenia skrajności w sposobach życia, jak nadmiar aktywności, negatywne ukierunkowanie emocji, obwinianie się za wszystko, uleganie lenistwu). Równowaga ta – rozumiana jako harmonia myśli, uczuć i dążeń, jest nie tylko warunkiem zdrowia psychicznego, ale stanowi niewątpliwie jego uobecnienie.

- Odwaga formułowania i realizacji celów życiowych (przezwyciężenie inercji, wyjście poza mechanizmy podyktowane chorobą).

- Realizm w kreśleniu dróg do ich realizacji, pozwalający przekuć marzenia na konkretny program.

- Gotowość przyjęcia pomocy ze strony innych, aby zadośćuczynić potrzebie zakorzenienia we wspólnocie.

Do warunków zależnych od otoczenia osoby chorującej należą zwłaszcza:

- Doświadczenie życzliwości i empatii – stała i zaangażowana obecność ludzi bliskich. Rodzi ona poczucie bezpieczeństwa.

- Realne szanse rozwoju osobistego – zwłaszcza podjęcia pracy i założenia rodziny. Osiągnięcie tych celów uwarunkowane jest bowiem kontekstem makrospołecznym, zwłaszcza sytuacją na rynku pracy.

- Rozwój instytucji psychiatrii środowiskowej w miejscu zamieszkania osoby chorującej.

W swoim wielowątkowym przemówieniu prof. Małgorzata Kowalewska podkreśliła znaczenie edukacji w zakresie zdrowia psychicznego, której adresatem winny stać się także rodziny uczniów szkół różnego szczebla – choroba dotyka bowiem często osoby w młodym wieku, zaś jej profilaktyka rokuje największe szanse wówczas, kiedy podjęta zostaje z niezbędnym wyprzedzeniem. Działaniami edukacyjnymi powinni zostać także objęci przedstawiciele innych środowisk – w tym reprezentujący służby mundurowe, od zachowania których zależy w wielu wypadkach bezpieczeństwo pacjentów i ich otoczenia. Prelegentka zwróciła uwagę na potrzebę odrzucenia stygmatyzacji osób chorujących.

Jak tego dowiodła przedostatnia sesja XVII edycji Lubelskich Spotkań Naukowych – podnoszona od lat przez zwolenników psychiatrii środowiskowej idea trialogu jest nie tylko pojęciem dyskutowanym na forach specjalistycznych. Znajduje także swój żywy wyraz w płaszczyźnie spotkania podmiotów trialogu, prowadzonego – jak ten powyżej opisany – z myślą o dobru i z poszanowaniem praw osoby chorującej psychicznie.

Anna i Zygmunt Marek Miszczak

Kiermasz Lubelskiego Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Psychicznego

KIERMASZ LSOZP

Niedziela dnia 24. VIII. była dniem przeprowadzonego przez Lubelskie Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Psychicznego kiermaszu wyrobów rękodzieła artystycznego. Z powodu dżdżystej pogody obsługiwane przez terapeutów i podopiecznych Stowarzyszenia stoiska umiejscowiono w kruchcie Kościoła P.W. Św. Ducha przy ul. Krakowskie Przedmieście w Lublinie. Szczególnym zainteresowaniem kupujących cieszyły się bransoletki, wyposażone w liczne ozdoby wyroby ze szkła oraz inne gadżety. Organizatorzy zadbali o nagrody – niespodzianki dla wszystkich nabywców oferowanych produktów. Bezpłatnie otrzymane figurki z masy solnej, zakładki do książek itp. cieszyły nie mniej, niż przemyślany zakup konkretnych przedmiotów. Wszystkie wyroby udostępnione tego dnia zainteresowanym powstały w ramach terapii zajęciowej oferowanej podopiecznym przez Stowarzyszenie, zaś uzyskany dochód przeznaczony jest na współfinansowanie zakupu materiałów do dalszej terapii.

Celem kiermaszu było nie tylko zgromadzenie środków finansowych, ale także – i w nie najmniej ważnym stopniu – sama terapia. Udział w tym przedsięwzięciu pomagał bowiem podopiecznym LSOZP uświadomić sobie fakt użyteczności ich pracy, a także wartości ich (podejmowanego z myślą o dalszym zdrowieniu) zaangażowania. Wśród osób nawiedzających stoisko znaleźli się także całkowicie bezinteresowni darczyńcy.

W ramach wspomnianej imprezy dokonała się wreszcie promocja samego Stowarzyszenia. Zaprezentowało się ono Lublinianom za pośrednictwem ulotek syntetycznie przedstawiających zakres i formy prowadzonych przezeń działań. W programie kiermaszu przewidziano także możliwość konsultacji z przedstawicielem LSOZP, udzielającym wszystkim chętnym wyczerpujących informacji na temat świadczonej w lubelskich placówkach psychiatrii środowiskowej pomocy chorującym. Warto nadmienić, iż realizowany przez lubelskie Stowarzyszenie projekt „Droga do samodzielności – prowadzenie kompleksowej i ciągłej rehabilitacji osób z zaburzeniami psychicznymi” ma w dalszym ciągu charakter otwarty. Jak informuje kolportowana w toku kiermaszu ulotka, osoby zainteresowane przystąpieniem do programu mogą to uczynić dzwoniąc pod nr telefonu jego koordynatora – P. Agnieszki Kani: 603 451 865.

Zaangażowanie w ową cenną inicjatywę podopiecznych LSOZP, w tym beneficjentów programu „Droga do samodzielności”, wydaje się stanowić wystarczający dowód skuteczności działań mających na celu m.in. przełamywanie izolacji społecznej osób chorujących psychicznie.

Zygmunt Marek Miszczak